vrijdag 18 augustus 2017

Boek aanrader #4 - Luisteren naar kinderen door Dr. Thomas Gordon



Dit ietwat oudere boek uit de jaren ’70 werd enkele jaren geleden herwerkt door Dr. Gordon met recentere voorbeelden en taalgebruik.  En alhoewel de jaren ’70 er nog doorschijnen, is dit een prachtig boek om je te laten inspireren beter te communiceren met je kids.  De methode hierin beschreven wordt heel grondig uitgelegd en behelst de assertieve communicatie met kids. 

Assertief betekent respectvol communiceren zowel voor de ouders als voor de kids.  Een hele oefening.  Hoe blijf je zelf respectvol?  En hoe zorg je ervoor dat je kids eveneens respectvol blijven naar jou? 

Maar eerst, elk boek dat ik bespreek moet voldoen aan volgende eis: link

Dokter Gordon gaat er prat op dat ouders kinderen kunnen grootbrengen die verantwoordelijkheidsgevoel, zelfdiscipline en solidariteitsgevoel hebben zonder dat ze daarvoor het wapen van de angst nodig hebben.  Omgekeerd vindt hij dat ouders die proberen veel meer te accepteren dan zij voor zichzelf kunnen waarmaken, de relatie met hun kinderen schaden en hun kinderen psychische schade berokkenen door de verborgen afkeur in hun woorden en daden.  De kunst blijft het kind te laten voelen dat je zijn gedrag afwijst, maar geen oordeel velt over hem als persoon. 

Kernbegrip hiervoor is het principe ‘van wie is het probleem?’
Heeft het kind een probleem, zoals ruzie met vriendinnen of liefdesverdriet, mag je hen helpen door actief te luisteren.  Heb jij als ouder een probleem, zoals teveel rommel in huis of te luide muziek in de kamer, mag je als ouder je confrontatievaardigheden gebruiken. 
Het is niet de bedoeling om beide door elkaar te halen, zoals confronteren als je kind met een probleem zit, of actief luisteren als jij met gedrag van het kind een probleem hebt. 
Maar hoe doe je dat dan?

Actief luisteren (als het kind met een probleem zit) kan door 12 communicatieblokkades tegengehouden worden, die hij grondig uitwerkt in het boek.  Actief luisteren komt daarnaast neer op, als ontvanger van de gevoelens van het kind, te begrijpen wat de zender voelt of wat zijn boodschap betekent.  Dit vat je in je eigen woorden samen en geef je terug aan de zender met de kans om te checken of je het juist hebt begrepen.  De ontvanger zendt zelf geen boodschap uit, geeft geen mening of advies.  Hij geeft alleen weer wat hij hoort.  Actief luisteren is dus een vaardigheid waarbij je de kinderen zodanig op weg helpt dat ze zelf oplossingen zoeken en vinden voor hun problemen.  Zo help je niet alleen je kinderen om hun gevoelens te uiten, aan te kunnen en te verwerken, maar ook hun eigen vindingrijkheid te ontwikkelen en te gebruiken.  Je vindt vele voorbeelden van actief luisteren terug in het boek. 

Confrontatievaardigheden gebruiken (als jij als ouder een probleem hebt), doe je enkel als jij specifiek gedrag van je kind onaanvaardbaar vindt.  Dit doe je niet door jij-boodschappen te gebruiken waardoor je je kind vertelt wat ze moeten, zouden moeten of behoren te doen.  Maar waar je ik-boodschappen gebruikt, die bestaan uit drie componenten.  De eerste component is een beschrijving van het gedrag, zonder een veroordeling in.  ‘Toen daarstraks de muziek vanuit je kamer tot in de tuin te horen was.’  De tweede component is het gevoel dat je erbij hebt omschrijven. ‘vond ik dat erg vervelend.’ De derde component is het gevolg van het gedrag van het kind op jou ‘want ik kon niet tot rust komen na een intense werkdag met veel prikkels.’  Ouders mogen heel duidelijk zijn over het concrete, merkbare gevolg dat het gedrag van hun kind heeft op henzelf. 
Deze ik-boodschappen zullen veel minder weerstand krijgen en laten de verantwoordelijkheid voor het veranderen van gedrag bij het kind.  Zowel kinderen als volwassenen hebben vaak niet door hoe hun gedrag op anderen inwerkt.  Maar als we dat aan elkaar vertellen, willen we daar best rekening mee houden en ontstaat er een warm gevoel van vertrouwen omdat men samen de problemen oplost. 

Voor voorbeelden en de volledige uitwerking van zijn betoog, is de rest van het boek een aanrader.  Voor elke ouder die respectvol wil communiceren met zijn kinderen en zelf respectvol wil behandeld worden, een pareltje. 


Als jij hem gelezen hebt, nodig ik je graag uit te laten weten wat je eruit geleerd hebt.  Wil je dit omschrijven onderaan dit artikel?

zaterdag 24 juni 2017

Online Cursus


Bloggen ervaar ik vaak als een evenwichtsoefening. Het zoeken naar de balans tussen jezelf durven uitspreken en daarnaast het nog interessant houden zodat andere mensen er iets aan hebben. Maar vooral in dit blog is de balans een hele uitdaging, net omdat ik zo dankbaar ben.

Toen ik het aanbod kreeg om met de bijzonder fijne organisatie ZITDAZO samen te werken, sprong mijn hart omhoog. Zitdazo ijvert om mensen te informeren en te helpen om te gaan met hun (hoogsensitieve) kinderen. Maar ook ouders zelf worstelen vaak met hun gevoelens en zoeken naar een manier om hiermee gezond om te gaan. Goed beseffende dat kinderen vooral leren uit wat ze voorgeleefd krijgen en veel minder uit wat ouders zeggen.

Samen werkten wij aan deze online cursus en ik ben zo blij dat de cursus nu beschikbaar is voor ieder die worstelt met zijn emoties. Er hangt wel een prijskaartje aan, ik weet het. De rest van mijn blog is gratis en er is daarnaast veel gratis materiaal te verkrijgen op het internet. Vaak ook tegenstrijdig materiaal. Om die reden vond Zitdazo het belangrijk om een degelijke, maar ook onderbouwde, cursus aan te bieden.

Ook mensen die het gevoel hebben een therapeut nodig te hebben, maar de stap niet durven zetten en liever in hun eigen privé oefenen, krijgen op deze manier een therapeut 'aan huis'.

In de cursus behandelen we verdriet, angst, woede en gezonde emotionele strategieën, gedurende 4 weken, met elke week een ander thema.

Om te ontdekken of het iets voor jou is, klik je best even op deze Link.


Ben heel benieuwd of mensen dit concept kunnen smaken en ...
zo dankbaar, echt :-).

Knuffels,
Sophie

zondag 28 mei 2017

Moest je je eigen persoonlijke talenten ten volle durven gebruiken, wat zou je dan doen om je wereld (vandaag) een klein beetje beter te maken?



Ik weet het, het is een beetje een cliché geworden; we zijn allemaal namelijk uniek.  Uniek door onze genen, uniek door hun samenspel met onze omgeving en dus uniek in wat we kunnen doen voor onze leefwereld. 

Misschien is je talent wel dierenliefde, of je gevoelige aard, je creativiteit, je humor, je zicht op schoonheid, je geduld, je talent om smaken te combineren of planten te begrijpen?  Maar vaak zoeken we het te ver.  We willen beter, perfecter en vooral anders zijn dan wie we zijn.  Ik vraag me af waarom?  We zijn al zo uniek en toegerust om de wereld, elk op onze eigen manier, een stukje beter te maken.  Waarom zou onze eigen unieke manier niet goed genoeg zijn? 

Laat ik beginnen mijn worsteling te verwoorden.  Waar ben ik goed in?  Maar dan bedoel ik, echt goed in?  Ik dacht altijd dat ik goed was in het onthouden wat ik leer en in het vinden van antwoorden op de vele vragen die ik heb.  Ik dacht dat deze kennis vinden, analyseren, begrijpelijk maken en vervolgens delen, het liefst aan zoveel mogelijk mensen, was wat ik goed kon.  Maar ik merk dat mensen aan deze kennis alleen niet zoveel hebben.  Dus zocht ik te ver, wat is dan echt mijn talent? 
Ik ontdekte dat mijn echte talent, luisteren naar mensen is.  Want wat mij zonder moeite afgaat, wat ik dag en nacht kan doen, waar ik nooit moe van of beu wordt, is de verhalen van mensen leren kennen.  Ik vind elk authentiek verhaal zo uniek en zo (ik weet niet welke superlatief hier echt kan uitdrukken wat ik bedoel) verlangend en tegelijkertijd vreugdevol interessant, dat ik hiermee niet kan stoppen.  Dat zou wel eens mijn echte talent kunnen zijn.

Wat heeft een mens aan zo’n talent, dacht ik eerst?  Had ik niet beter een verzorgster kunnen zijn, die mensen liefdevol helpt?  Of een bakker, die heerlijk lekker eten maakt en betaalbaar verspreid? Of een handige harry, die elektriciteit begrijpt.  Maar neen, wat mij het beste af gaat is luisteren naar mensen en hun ongelooflijk boeiende verhalen. 

Maar dit luisteren, dit echte luisteren, dit oprechte luisteren heeft wel een effect.  Deze zuivere vorm van aandacht maakt, dat je ook jezelf durft laten zien en oprecht naar jezelf durft luisteren.  Als een mens oprecht naar zichzelf luistert, dan leert die zichzelf helen van de wonden die geslagen zijn.  Want aandacht geven aan wat je diep binnenin bent, wat je gevoelens zijn en deze durven voelen, het aankunnen om je verhalen te vertellen.  Deze aandacht is hoe onze geest zichzelf geneest van haar wonden.  Bovendien leer je jezelf, en wat je echt goed kan, ook hiermee kennen.  Eens je je talent kent, kan je hiermee besluiten net dat betere te doen. 

Dus is dat luisteren misschien toch niet zo gewoon?  Misschien niet

Heb jij zin om dit ook te ontdekken?  Het leuke eraan is, dat wat we echt graag doen, net ons talent is.  Aan jou deze vraag: wat is jouw unieke talent?  Kan je goed?  En doe je graag eindeloos?  Vervolgens de hamvraag, wat kan je hiermee doen om jouw nabije leefwereld net dat beetje beter te maken?  Interessante vragen he.  Ik ben zo benieuwd naar jouw verhaal.  Deel het vooral hieronder!

Wat ik wil proberen is, de wereld een beetje beter maken door iedereen te herinneren aan zijn eigen unieke waarde en mensen de wereld in te sturen met de kracht en de durf om deze in te zetten voor een betere wereld.  Gewoon door naar hen te luisteren.    


En jij?  Wat zou jij graag willen proberen met je eigen unieke talent?

vrijdag 14 april 2017

Boek aanrader #3 - De moed van imperfectie door Brené Brown


De vier boeken van Brené Brown zijn stuk voor stuk aanraders.  Ze behandelen de vreselijk moeilijke thema’s zoals schaamte (Gelukkig ben ik niet de enige), opstaan als je emotioneel gevallen bent (Sterker dan ooit), kwetsbaarheid (De kracht van kwetsbaarheid) en perfectionisme (De moed van imperfectie).  Alhoewel je misschien in eerste instantie denkt dat deze gevoelens niet van toepassing zijn op jezelf, merk je al snel dat haar definities snijden, serieus snijden in hoe je omgaat met jezelf en hoe erg je jezelf kan kwetsen of in de steek kan laten.  Bovendien zijn haar verhalen, van anderen of van zichzelf, bijzonder meeslepend en herkenbaar.  Daarvoor alleen al zou je haar boeken lezen.  En dat worden ze dan ook massaal gedaan. 

Maar ik bespreek ze niet allemaal vandaag, ik houd het bij de moed van imperfectie.  Als je wil weten op basis waarvan ik op mijn blog boeken bespreek, klik dan eerst HIER vooraleer je verder leest. 

Voor we echter perfectionisme kunnen begrijpen moeten we weten waardoor deze wordt veroorzaakt.  En de bron van perfectionisme is, … schaamte.  Na uitgebreid onderzoek beschrijft Brené Brown schaamte als: het intens pijnlijke gevoel dat voortkomt uit de overtuiging dat we niet goed genoeg zijn en daarom geen liefde en verbondenheid waard zijn.  

Laat ons dit even analyseren: schaamte ontstaat op basis van een overtuiging, die in de loop van je leven is ontstaan.  Deze overtuiging geeft je regelmatig een onbehaaglijke tot ronduit pijnlijke confrontatie met de overtuiging dat je, zoals je bent, niet goed genoeg bent.  En om dit gevoel te vermijden, ben tot veel bereid.  Misschien wel tot teveel. 

Perfectionisme is niet hetzelfde als je best doen.  Perfectionisme heeft niets te maken met gezonde prestaties en groei.  Het is de overtuiging dat je, als je perfect leeft, er perfect uitziet en alles perfect doet, de pijn van verwijten, afkeuring en schaamte kan minimaliseren of voorkomen.

Perfectionisme is ook geen vorm van zelfverbetering.  Waar het in wezen om draait, is goedgekeurd en geaccepteerd te worden.  Dit is niet hetzelfde als gezonde inspanning, die in wezen op zichzelf is gericht, namelijk hoe kan ik beter worden of het beter doen?  Perfectionisme is op de ander gericht, namelijk wat zullen ze ervan vinden? 

Zo komen we bij de definitie van Brené Brown: het is een schadelijk en verslavend systeem van overtuigingen dat uitgaat van de volgende gedachte: als ik er perfect uitzie, perfect leef en alles perfect doe, kan ik de pijnlijke gevoelens die worden veroorzaakt door schaamte, afkeuring en verwijten voorkomen of tot een minimum beperken.  Zo zijn we allemaal in meerdere of mindere mate perfectionistisch.   

Brené voorziet ons in 10 wegwijzers om het perfectionisme te beperken in je leven, namelijk: kies voor authenticiteit, heb meer compassie met jezelf, ontwikkel meer veerkracht, cultiveer dankbaarheid en geluk, vertrouw op je intuïtie en durf te geloven, geef je creativiteit de ruimte, neem de tijd om te spelen en te rusten, breng kalmte en stilte in je leven, streef naar zinvol werk, lach en zing en dans.  Deze 10 wegwijzers licht ze overigens uitgebreid toe in dit boek. 

Ik ervaar deze definities van schaamte en perfectionisme als pijnlijk waar.  Ik worstel met schaamte indien wat ik deed niet perfect was en ik zou op zo’n momenten tot bijna alles bereid zijn om mezelf te verstoppen.  Elke dag probeer ik mezelf overigens te verbeteren en regelmatig motiveer ik mezelf met schaamte.  Wat me steeds een extra probleem bezorgd omdat ik dan eerst mijn schaamte gevoelens opnieuw moet overwinnen, vooraleer ik er nog maar toe kan komen om te leren uit mijn fouten.  Dus dat duurt allemaal veel langer en is veel negatiever dan eigenlijk nuttig is.  Jezelf motiveren met doemscenario’s en jezelf beschamen maakt dat je niet meer groeit maar blokkeert, dat je niet meer luistert naar je lichamelijke en emotionele noden maar jezelf dwingt tot een verwrongen uitkomst.  Althans zo ervaar ik het.


Hoe ervaar jij deze definities?  Herken je daar stukken in van jezelf?  En hoe ga jij daarmee om?  Ben erg benieuwd naar jouw belevingen.  


vrijdag 17 maart 2017

Samen gevoelens delen vanuit hart en ziel




Gevoelens zijn altijd mijn passie geweest.  Ik vond ze altijd al zo boeiend en heb er altijd meer over willen weten.  Nog elke dag verslind ik boeken en eindeloze gesprekken over dit thema.  Ik zie ook wel dat niet iedereen door deze microbe gebeten is.  Het heeft uiteindelijk ook te maken met hoe gevoelig je zelf bent, vooraleer je deze uitgebreide, maar tegelijkertijd best simpele, zoektocht onderneemt.  De zoektocht naar wat deze gevoelens zijn en wat ze je komen vertellen.  Regelmatig word ook ik er wel eens lastig van, van deze felle gevoelens, maar nog veel vaker vind ik het ongelooflijk fijn om ze toe te laten, te voelen, te onderzoeken en de ontlading te vinden die met deze milde aandacht gepaard gaat. 

Ben jij eigenlijk ook zo geboeid door gevoelens?  

Terwijl ik blogs lees van anderen zie ik avontuurlijke, dagelijkse, handige en schoonheidsblogs passeren.  Ook zijn opvoeders sterk vertegenwoordigd in het blogland.  Maar ik mis een plekje om blogs over gevoelens te delen.  Schrijven is zo belangrijk.  Je hebt niet altijd toegang tot familie of vrienden, maar je gevoelens kunnen je overal overvallen.  Ook tijdens de nacht (vooral net voor het slapen gaan) zijn ze daar en slaapt de rest van de wereld.  Waar kan je dan naartoe?  Enkel naar je dagboek, je eeuwige vriend.  Je  dagboek is daar in de stilte van je slaapkamer en dat is fantastisch.  Maar je hebt ook je online dagboek.  Waar je lief deelt, natuurlijk, maar soms wil je ook je leed laten zien.  Omdat je leed laten zien, je helpt om het leed te verzachten en te genezen.  Een luisterend oor, een lotgenoot, een begripvol woord, daar heb je af en toe behoefte aan. 

Is het de bedoeling om het steeds achter gesloten deuren te houden?  Is dat misschien ook vaak niet deel van het probleem?  Om jezelf niet kwetsbaar te durven opstellen, verstop je je, maar genees je wel van je emotionele wonden, zo helemaal alleen?  Als je echt eerlijk bent, is dat zuiver alleen verwerken eigenlijk altijd effectief?   Zou het af en toe niet helpen om het te delen?  En waar kan je dan de mensen vinden om je gevoelens mee te delen, te lezen en respectvol te benaderen?



Zin om je blogs hier te delen over gevoelens?  Zowel de positieve als de negatieve?  Niet met de bedoeling om raad aan elkaar te geven, maar wel om een luisterend oor te bieden.  Om elkaar te zien en serieus te nemen.  Om te weten, we hebben allemaal onze gevoelens.  En elke dag de uitdaging om hieraan een plekje te geven.  Of om de blogs en foto’s en spreuken te delen waar je echt iets aan hebt. 

Suggesties en leden welkom.  Fijn om zoveel gevoelige zielen te leren kennen.  En laat ons bloggen met hart en ziel.  

vrijdag 24 februari 2017

Boek aanrader #2 – 3 minutes to a pain-free life van Joseph Weisberg



Net op het juiste moment, net toen ik op zoek was naar de antwoorden over wat ik fysiek kan doen om gezond te blijven, kwam ik dit boek tegen.  Eigenlijk dankzij James Redfield (De celestijnse belofte).  Hoe kan ik mijn lichaam helpen te bewegen zonder schade aan te richten?  Het is een vraagstuk waar ik al jaren mee worstel.  Tot ik dit boek tegenkwam.

Zoals jullie weten, plaats ik enkel boeken op dit blog die voldoen aan volgende eis: link.  Lees je dit eerst even, voor je verder gaat?

Het is een engelstalig boek, ik weet het.  Maar het is meer dan de moeite waard.  Heel weinig van wat er in dit boek staat, wist ik al. Nu ik weet dat je boeken kan lezen voor je ontspanning maar ik lees ook graag boeken om bij te leren. Boeken van experten op hun gebied.  Dit is een expert op gebied van het bewegingsstelsel, namelijk van de botten, de spieren en de gewrichten.  Hij heeft al 30 jaar ervaring over deze stelsels en wil deze graag delen om iedereen wijs te maken in zijn wereldje.

Volgens hem is het even belangrijk en gemakkelijk om je lichaam te onderhouden als tandenpoetsen.  Dat doe je ook elke dag (meerdere keren per dag) om je tanden gezond te houden, dus is het niet meer dan normaal dat je dat ook doet voor je spierstelsel.  Sedert wij sedentair leven en niet meer rondtrekken is er veel veranderd in onze lichaamsbeweging, maar is dat wel gezond voor ons lichaam?

Het hoofdstuk: the chair is the seat of all evil, zegt genoeg en is meer dan de moeite waard om op te nemen.  Uiteraard ga ik niet het hele boek uit de doeken doen, maar het valt uiteen in 5 grote stukken.  De uitleg over wat je kan doen om je lichaam in orde te brengen en te houden.  Daarnaast de 3 minuten, waar je 6 oefeningen krijgt om elke dag te realiseren.  Een volgend hoofdstuk gaat over jouw specifieke klacht(en) en hoe je deze kan verhelpen.  Ook krijg je een 3 maandelijkse check-up voorgeschoteld om te zien of er nergens problemen aan het ontstaan zijn.  Als laatste krijg je aangepaste oefeningen voor sporters, zwangere vrouwen, kids en ouderen. 

De uitleg zat voor mij vol verrassingen.  Zo begint hij met de uitleg dat je in je leven je lichaam een heleboel micro fracturen bezorgen, deze worden door het lichaam echter niet opgemerkt omdat ze te klein zijn.  Maar deze micro fracturen, die je door kleine handelingen veroorzaakt, kunnen op de duur wel een groot probleem vormen.  Zo groot, dat je lichaam erg veel moeite heeft om deze nog op te lossen.  Daarom kan je beter de oefeningen dagelijks doen, omdat je je hele lichaam volledig strekt en rekt, worden deze micro fracturen opgemerkt en hersteld.  Hopelijk lang voordat ze voor problemen zorgen. 

Ook vertelt hij dat je gewrichten vocht nodig hebben om goed te kunnen blijven werken.  Dit vocht wordt aangereikt door je lichaam, maar je lichaam kan dat enkel doen als je gewrichten elke dag hun volledig bereik hebben gehad.  Dus bij volledig bereik wordt alles ‘gesmeerd’, als je daarentegen sommige gewrichten amper of onvolledig laat werken, zal de smering stoppen en ontstaan daar problemen op termijn. 
En nog veel, veel, veel meer om te ontdekken.

Als je de oefeningen al wil kennen en ermee wil starten heb ik voor jullie zelfs een youtube filmpje waar je ze kan bekijken en er al mee kan beginnen.  …



Ben zelf nu 8 weken ermee bezig en wat zijn mijn effecten?  Ik voel me zoveel soepeler dat ik al de oefeningen kan gebruiken voor gevorderden.  Mijn nekklachten zijn verdwenen en ik kan mijn hals opnieuw volledig naar achter draaien.  Wat trouwens jaren geleden is.  En, al weet ik niet hoe dat komt, ik heb het veel warmer.  Mijn bloeddoorstroming is verbeterd. 

Succes van je soepele auteur en laat vooral weten of het bij jou ook werkt :-).


vrijdag 10 februari 2017

Wat indien je leven vol zit met …. Overvloed?






Er is (was) een tijd van armoede.  Als we dicht op elkaar wonen in de steden of als onze leiders onze zelfgekweekte materialen opeisen, is (was) er een tekort van voedsel om aan onze lichamelijk behoeften te voorzien.  Toen we de veiligheid van onze hutten of grotten verlieten en gingen wonen in steden of aan steden, ontstond er armoede in de huisvesting.  Te zien in sloppenwijken, waar mensen dicht op elkaar wonen en zelfs de meest basale hygiëne niet kunnen realiseren.  Toen onze (groot)ouders het zo druk hadden met overleven en ontzettend hard moesten werken, of toen zij zelf emotioneel geblokkeerd zaten door hun verleden, konden zij niet de liefde geven die ze in zich hadden om ons te helpen opgroeien en was er armoede in liefde. 

Maar wat nu met die vele mensen die helemaal niet meer in armoede leven.  Ik bedoel niet dat we plots allemaal heel rijk zijn, maar de meeste mensen, zeker in het westen, behoren tot de middenklasse.  Wij (of onze ouders of onze partner) verdienen voldoende om al het eten te kunnen kopen dat we nodig hebben, om in onze huisvesting te voorzien en tijd te hebben voor liefde.  En toch, zijn we nog nooit zo ongelukkig, boos, verbolgen en ontevreden geweest.

Zijn wij mensen wel gemaakt voor deze overvloed? 

We zijn bedolven onder het eten.  We eten teveel, gooien teveel weg, eten ongezond en willen constant vermageren.  Wij kunnen ons helemaal niet inhouden als er eten aangeboden wordt en eten tot onze maag op ontploffen staat.  Overvloed in eten, slechts een enkeling kan er mee om.

Onze huizen zijn groot en kosten ons heel veel tijd om te onderhouden.  Ze moeten opgeruimd, gepoetst en in orde zijn.  We steken uren, dagen, maanden, jaren in het inrichten en onderhouden van onze eindeloze rij spullen en onze levensruimte.  We moeten zelfs anderen vragen om ons te komen helpen.  We stoken onze aarde stuk om al onze huizen te verwarmen en putten onze natuurlijke bronnen hiervoor uit.  We delen amper nog huizen en ruimte.  Neen, overvloed in huisvesting, we kunnen er helemaal niet goed mee om.

En liefde?  We zijn zo bang dat anderen ons eten en onze spullen gaan afnemen, dat we iedereen met argus ogen bekijken.  Liefde vindt plaats in huis, hoop ik, tussen de familieleden, maar de rest van de wereld moet buiten gehouden worden.  Een muur gezet, grenzen afgemaakt.  De ‘andere’ mensen worden ontmenselijkt, zodat we recht hebben om ze pijn te doen, neer te schieten of te ontzeggen wat wij hebben.  Waar is de liefde waar we het over hadden?  Waar we tijd voor hebben?  Neen, onze overvloed maakt ons eerder paranoïa dan vrijgevig. 

In plaats van te genieten van onze overvloed en deze te delen, worden we erdoor overspoeld.   

Bedoel ik hiermee dat we onze persoonlijke grenzen moeten laten overschrijden en zomaar anderen alles laten afnemen of naar ons agressief laten zijn?  Natuurlijk niet.  Maar er is een verschil tussen menselijke afspraken maken met elkaar, of de ander ontmenselijken tot we het recht hebben om hen alles aan te doen. 

Eigenlijk geeft onze overvloed ons de kans om ons eigen zelf helemaal te leren kennen.  Het geeft ons de ruimte om boven onze basale behoeften uit te stijgen en te ontdekken wie we zijn en wat we hier komen doen.  Het helpt ons ook om te zien dat we allemaal hetzelfde zijn en hetzelfde nodig hebben.  Indien we ernaar kijken.  Indien we deze confrontatie aandurven. 

Onze overvloed geeft ons de kans en de ruimte om betere mensen te worden.  Onze angsten te overstijgen en te zien dat we overvloed en veiligheid hebben.  Dat we ons daar niet meer mee moeten bezig houden.  Dat het tijd is om verder te gaan in de evolutionaire ontwikkeling en elke mens te helpen zijn eigenwaarde te ontdekken en zijn eigen unieke talent te ontplooien. 

De tijd die er is vrijgekomen is bedoeld om van onszelf een betere versie te maken.  Om onszelf en onze omgeving te ontplooien naar het mooiste en het aangenaamste dat we kunnen nastreven, niet alleen voor onze directe omgeving maar voor het geheel. 

Ouders zijn hier elke dag mee bezig voor hun kinderen.  Om hen zichzelf te laten worden, vol zelfkennis, zelfwaardering en alle kansen om de wereld met hun talenten te verbeteren. 

Het is tijd om onze oude ideeën van schaarste te laten gaan.  Er is geen schaarste meer (bij ons).  Er is enkel nog de angst voor schaarste.  En die angst doet gekke dingen met ons.  Als je ernaar kijkt is het eigenlijk soms best grappig. 

Zonder al te filosofisch te worden is het tijd om te zien dat we klaar zijn voor een volgende fase van de mensheid.  We zijn opnieuw veilig en voorzien genoeg om onze ware aard te laten omhoog komen.  En dat is er eentje van samenwerking, liefde en groei.  Van zorgen voor elkaar en de wereld de heerlijke plaats te laten zijn die ze altijd al was. 


Dank je.